Σκέπασε τον αμαρτάνοντα, όταν δεν έχεις απ’ αυτό πνευματική ζημία.
Έτσι και αυτόν τον κάνεις να έχει θάρρος στον αγώνα του και εσένα σε στηρίζει το έλεος του Κυρίου σου.
Στήριζε με το λόγο σου τους ασθενείς και αυτούς πού έχουν λυπημένη καρδιά και, όσο στο χέρι σου έχεις υλικά αγαθά, ελέησε τους και θα σε υποστηρίξει
η δύναμη του Θεού πού συντηρεί τα πάντα.
Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων πονώντας γι’ αυτούς στην προσευχή σου,
με όλη σου την καρδιά και θ’ ανοίξει μπροστά στις ικεσίες σου
ή πηγή του ελέους του Θεού.
Στους μεγάλους αθλητάς της πίστεως συγκαταλέγεται και ο οσιομάρτυς Νικόλαος ό Νέος, που περάτωσε τον αγώνα του με μαρτύριο στα Βούνενα της Θεσσαλίας. Ο θαυμαστός αυτός αθλητής καταγόταν από τα μέρη της Ανατολής. Είναι άγνωστος ο ακριβής τόπος της γεννήσεώς του· το πιθανότερο είναι ότι ο Άγιος μας ήταν λουλούδι της αγιασμένης γης της Μικράς Ασίας. Από την παιδική του ηλικία διακρινόταν για τη θερμή του πίστη, την αγάπη του στον Θεό, την ευσέβεια και την σύνεσή του.
Η αρετή και η ανδρεία του Νικολάου δεν μπορούσαν να κρυφθούν. Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της πατρίδος του, απλώθηκε μέχρι και αύτη την Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Ο τότε αυτοκράτωρ Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός (886-912) ζήτησε και γνώρισε τον Νικόλαο. Εκτίμησε αμέσως με την πρώτη επαφή μαζί του τα σωματικά και ψυχικά του χαρίσματα και τον διώρισε αρχηγό του αυτοκρατορικού αποσπάσματος της Λαρίσης, που σκοπό είχε να φρουρεί και να υπερασπίζεται την θεσσαλική αυτή πόλη.
Το πέρασμα του χρόνου ηύξανε την πνευματικότητα του Νικολάου και την αγάπη των στρατιωτών και του λαού στο πρόσωπό του. Όλη η Λάρισα μιλούσε για τον γενναίο αξιωματικό.
Η αρετή και η ανδρεία του Νικολάου δεν μπορούσαν να κρυφθούν. Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τα στενά όρια της πατρίδος του, απλώθηκε μέχρι και αύτη την Βασιλεύουσα, την Κωνσταντινούπολη. Ο τότε αυτοκράτωρ Λέων ΣΤ΄ ο Σοφός (886-912) ζήτησε και γνώρισε τον Νικόλαο. Εκτίμησε αμέσως με την πρώτη επαφή μαζί του τα σωματικά και ψυχικά του χαρίσματα και τον διώρισε αρχηγό του αυτοκρατορικού αποσπάσματος της Λαρίσης, που σκοπό είχε να φρουρεί και να υπερασπίζεται την θεσσαλική αυτή πόλη.
Το πέρασμα του χρόνου ηύξανε την πνευματικότητα του Νικολάου και την αγάπη των στρατιωτών και του λαού στο πρόσωπό του. Όλη η Λάρισα μιλούσε για τον γενναίο αξιωματικό.
Ήρθε όμως ο καιρός, που την περίοδο ειρήνης την διαδέχθηκε ο πόλεμος, την περίοδο της χαράς την διαδέχθηκε η θλίψη και ο πόνος. Οι αντίχριστοι Άραβες εκμεταλλευόμενοι την απουσία σε εκστρατεία του αυτοκράτορος Λέοντος στην Ανατολή έφθασαν μέχρι την Θεσσαλία, εξαπολύοντας βάρβαρη επίθεση και σκορπώντας παντού την ερήμωση και τον θάνατο. Σαν πεινασμένα όρνεα τα βάρβαρα στίφη έπεσαν επάνω στις δυτικές περιοχές τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Όταν μαθεύτηκε η είδηση της επιδρομής στην Λάρισα, ο Νικόλαος με τις λιγοστές δυνάμεις του προσπάθησε να αναχαιτίσει τον εχθρό. Οι παμπληθείς όμως δυνάμεις των αντιπάλων εύκολα επεκράτησαν και επεδόθησαν σε γενικές σφαγές και λεηλασίες. Πολλοί από τους κατοίκους εγκατέλειψαν την πόλη και την περιοχή καταφεύγοντας σε ορεινά μέρη. Τελικά και ο Νικόλαος με όσους στρατιώτες είχαν απομείνει πορεύθηκε στα ορεινά του Τυρνάβου. Η περιοχή εκείνη από την φυσική της διαμόρφωση ήταν κατάλληλη για οχύρωση. Εκεί μάλιστα υπήρχαν πολλοί ασκητάι μονάζοντες στα απόκρημνα υψώματα.
Οι γενναίοι στρατιώτες του Νικολάου ετοιμάσθηκαν για προϋπάντηση του βαρβάρου εισβολέως. Οι αθλητές όμως του Χριστού ήταν λίγοι και μυριάδες οι αντίχριστοι. Στην μάχη το θάρρος των χριστιανών στρατιωτών ήταν θαυμαστό, αλλά το αποτέλεσμα ήταν υπέρ των βαρβάρων. Όλοι, έκτος από τον Νικόλαο, συνελλήφθησαν και υπεβλήθησαν σε πλήθος βασανιστηρίων. Τους προέτρεψαν να αρνηθούν την πίστη τους. Έμειναν αμετακίνητοι και καρτερικά υπέφεραν τους πόνους των μαρτυρίων. Στα δελεάσματα και στα βασανιστήρια των εχθρών, στα θέλγητρα και στα φόβητρα των αντίχριστων, οι πιστοί στρατιώτες απαντούσαν:
- Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χρίστου, ούτε θλίψη ούτε στενοχώρια ούτε διωγμός ούτε λιμός ούτε κίνδυνος ούτε μάχαιρα. Χάριν του Χρίστου «θανατούμεθα όλην την ημέραν.Ἐλογίσθημεν ὁς πρόβατά σφαγής» (Ρωμ. η', 35-36).
Τελικά, αφού υπέστησαν φρικιαστικά βασανιστήρια, στεφανίτες παρέδωσαν το πνεύμα στον ουράνιο Βασιλέα Χριστό. Έτσι συναγάλλονται με το νέφος των άγιων αγγέλων και μαρτύρων, που Τον περιστοιχίζει και Τον δοξολογεί ακατάπαυστα «εις αιώνας αιώνων».
Τα ονόματα τους γράφηκαν στο βιβλίο της ζωής. Από αυτά μας είναι γνωστά τα έξης: Αρμόδιος, Γρηγόριος, Ιωάννης, Δημήτριος, Μιχαήλ, Ακίνδυνος, Θεόδωρος, Παγκράτιος, Χριστόφορος, Παντολέων, Ευώδιος και Αιμιλιανός. Ο βιογράφος του αγίου Νικολάου μαζί με τα ονόματα των στρατιωτών μαρτύρων αναφέρει και τα ονόματα δυο γυναικών μαρτύρων, Ειρήνης και Πελαγίας. Προφανώς θα πρόκειται για δυο ηρωίδες χριστιανές, που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού. Θα άνηκαν στον άμαχο πληθυσμό της πόλεως Λαρίσης, που είχε καταφύγει στα ορεινά του Τυρνάβου. Ό μακάριος Νικόλαος, αφού επέδειξε ανδρεία κατά την μάχη, τελικά διέφυγε την μανία του εχθρού περνώντας μέσα από τις τάξεις του χωρίς να συλληφθεί «Ὡς στρουθίον ἐῤῥρύσθη τῶν παγίδων τῶν θηρευόντων» (Ψαλμ. 123, 7). Δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα του μαρτυρίου του· τον διαφύλαξε ο Θεός, για να τον δοξάσει σε κάποια άλλη ώρα.
Φεύγοντας από τα μέρη της Λαρίσης και του Τυρνάβου έφθασε στα ενδότερα της Θεσσαλίας, στα μέρη της Καρδίτσης, όπου το χωριό Βούνενα· εκεί βρήκε κατάλληλο τόπο για άσκηση. Η περιοχή ήταν κατάφυτη από υψηλά δένδρα. Ο Νικόλαος διάλεξε για κατάλυμα μια σπηλιά, που την σκέπαζε μια υψηλόκορμη δρυς. Εκεί συνέχισε την ασκητική ζωή, που είχε αρχίσει κοντά στους ασκητές του Τυρνάβου. Υπέταξε κάθε σωματική επιθυμία και δαιμονική παρεμβολή. Η χάρις του Θεού τον είχε επισκιάσει.
Στα Βούνενα οι βάρβαροι επιδρομείς ανεκάλυψαν τελικά και τον αθλητή του Χριστού Νικόλαο. Με παρρησία τους αντιμετώπισε. Θαμπώθηκαν από το μεγαλείο της ανδρείας ψυχής του. Οι απαντήσεις του αποστομωτικές. Αν και αγρία θηρία, έβλεπαν την υπεροχή του Νικολάου. Τον πίεζαν να αρνηθεί την πίστη του. Εκείνος αντιστεκόταν γενναία. Τον βασάνιζαν, και εκείνος μειλίχιος προσευχόταν και βροντοφωνούσε: «Ὁ ἐμός ἔρως ἐσταύρωται, καὶ οὐκ ἐστίν ἐν ἐμοί πῦρ φιλόϋλον» (Προς Ρωμαίου επιστολή Ιγανατίου VII, 2). Τον έβριζαν και τους κοιτούσε με ιλαρότητα. «Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα». Χωρίς την δύναμη του Χρίστου δεν συμπεριφέρεται κανείς με ένα τόσο θαυμαστό τρόπο.
Οι Άραβες εξαγριώθηκαν, διότι η συμπεριφορά του Νικολάου ήτο μια ήττα για αυτούς. Τίποτε δεν τους συγκρατούσε· τον σήκωσαν και τον έστησαν όρθιο στον κορμό μιας δρυός. Με το ίδιο το ηρωικό του ξίφος τον τρύπησαν με μανία. Η ώρα του μαρτυρίου και του θριάμβου είχε φθάσει. Το στεφάνι της αιωνιότητος αιωρείτο πάνω από το κεφάλι του. Το αγνό του αίμα, ζεστό, εκτινάχθηκε και πορφύρωσε το χώμα των Βουνένων. Τα μάτια του Νικολάου στράφηκαν προς τον Ουρανό. «Κύριέ μου»,ψέλλισε, «δέξαι τον δούλον Σου εις την βασιλείαν Σου».
Άφησε την τελευταία του πνοή, για να συγκαταριθμηθεί και αυτός στην χρυσή αλυσίδα των μαρτύρων της πίστεως μας. Ήτο 9 Μάιου του 902 μ.Χ.
Όταν μαθεύτηκε η είδηση της επιδρομής στην Λάρισα, ο Νικόλαος με τις λιγοστές δυνάμεις του προσπάθησε να αναχαιτίσει τον εχθρό. Οι παμπληθείς όμως δυνάμεις των αντιπάλων εύκολα επεκράτησαν και επεδόθησαν σε γενικές σφαγές και λεηλασίες. Πολλοί από τους κατοίκους εγκατέλειψαν την πόλη και την περιοχή καταφεύγοντας σε ορεινά μέρη. Τελικά και ο Νικόλαος με όσους στρατιώτες είχαν απομείνει πορεύθηκε στα ορεινά του Τυρνάβου. Η περιοχή εκείνη από την φυσική της διαμόρφωση ήταν κατάλληλη για οχύρωση. Εκεί μάλιστα υπήρχαν πολλοί ασκητάι μονάζοντες στα απόκρημνα υψώματα.
Οι γενναίοι στρατιώτες του Νικολάου ετοιμάσθηκαν για προϋπάντηση του βαρβάρου εισβολέως. Οι αθλητές όμως του Χριστού ήταν λίγοι και μυριάδες οι αντίχριστοι. Στην μάχη το θάρρος των χριστιανών στρατιωτών ήταν θαυμαστό, αλλά το αποτέλεσμα ήταν υπέρ των βαρβάρων. Όλοι, έκτος από τον Νικόλαο, συνελλήφθησαν και υπεβλήθησαν σε πλήθος βασανιστηρίων. Τους προέτρεψαν να αρνηθούν την πίστη τους. Έμειναν αμετακίνητοι και καρτερικά υπέφεραν τους πόνους των μαρτυρίων. Στα δελεάσματα και στα βασανιστήρια των εχθρών, στα θέλγητρα και στα φόβητρα των αντίχριστων, οι πιστοί στρατιώτες απαντούσαν:- Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χρίστου, ούτε θλίψη ούτε στενοχώρια ούτε διωγμός ούτε λιμός ούτε κίνδυνος ούτε μάχαιρα. Χάριν του Χρίστου «θανατούμεθα όλην την ημέραν.Ἐλογίσθημεν ὁς πρόβατά σφαγής» (Ρωμ. η', 35-36).
Τελικά, αφού υπέστησαν φρικιαστικά βασανιστήρια, στεφανίτες παρέδωσαν το πνεύμα στον ουράνιο Βασιλέα Χριστό. Έτσι συναγάλλονται με το νέφος των άγιων αγγέλων και μαρτύρων, που Τον περιστοιχίζει και Τον δοξολογεί ακατάπαυστα «εις αιώνας αιώνων».
Τα ονόματα τους γράφηκαν στο βιβλίο της ζωής. Από αυτά μας είναι γνωστά τα έξης: Αρμόδιος, Γρηγόριος, Ιωάννης, Δημήτριος, Μιχαήλ, Ακίνδυνος, Θεόδωρος, Παγκράτιος, Χριστόφορος, Παντολέων, Ευώδιος και Αιμιλιανός. Ο βιογράφος του αγίου Νικολάου μαζί με τα ονόματα των στρατιωτών μαρτύρων αναφέρει και τα ονόματα δυο γυναικών μαρτύρων, Ειρήνης και Πελαγίας. Προφανώς θα πρόκειται για δυο ηρωίδες χριστιανές, που μαρτύρησαν για την αγάπη του Χριστού. Θα άνηκαν στον άμαχο πληθυσμό της πόλεως Λαρίσης, που είχε καταφύγει στα ορεινά του Τυρνάβου. Ό μακάριος Νικόλαος, αφού επέδειξε ανδρεία κατά την μάχη, τελικά διέφυγε την μανία του εχθρού περνώντας μέσα από τις τάξεις του χωρίς να συλληφθεί «Ὡς στρουθίον ἐῤῥρύσθη τῶν παγίδων τῶν θηρευόντων» (Ψαλμ. 123, 7). Δεν είχε έλθει ακόμη η ώρα του μαρτυρίου του· τον διαφύλαξε ο Θεός, για να τον δοξάσει σε κάποια άλλη ώρα.
Φεύγοντας από τα μέρη της Λαρίσης και του Τυρνάβου έφθασε στα ενδότερα της Θεσσαλίας, στα μέρη της Καρδίτσης, όπου το χωριό Βούνενα· εκεί βρήκε κατάλληλο τόπο για άσκηση. Η περιοχή ήταν κατάφυτη από υψηλά δένδρα. Ο Νικόλαος διάλεξε για κατάλυμα μια σπηλιά, που την σκέπαζε μια υψηλόκορμη δρυς. Εκεί συνέχισε την ασκητική ζωή, που είχε αρχίσει κοντά στους ασκητές του Τυρνάβου. Υπέταξε κάθε σωματική επιθυμία και δαιμονική παρεμβολή. Η χάρις του Θεού τον είχε επισκιάσει.
Στα Βούνενα οι βάρβαροι επιδρομείς ανεκάλυψαν τελικά και τον αθλητή του Χριστού Νικόλαο. Με παρρησία τους αντιμετώπισε. Θαμπώθηκαν από το μεγαλείο της ανδρείας ψυχής του. Οι απαντήσεις του αποστομωτικές. Αν και αγρία θηρία, έβλεπαν την υπεροχή του Νικολάου. Τον πίεζαν να αρνηθεί την πίστη του. Εκείνος αντιστεκόταν γενναία. Τον βασάνιζαν, και εκείνος μειλίχιος προσευχόταν και βροντοφωνούσε: «Ὁ ἐμός ἔρως ἐσταύρωται, καὶ οὐκ ἐστίν ἐν ἐμοί πῦρ φιλόϋλον» (Προς Ρωμαίου επιστολή Ιγανατίου VII, 2). Τον έβριζαν και τους κοιτούσε με ιλαρότητα. «Μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα». Χωρίς την δύναμη του Χρίστου δεν συμπεριφέρεται κανείς με ένα τόσο θαυμαστό τρόπο.
Οι Άραβες εξαγριώθηκαν, διότι η συμπεριφορά του Νικολάου ήτο μια ήττα για αυτούς. Τίποτε δεν τους συγκρατούσε· τον σήκωσαν και τον έστησαν όρθιο στον κορμό μιας δρυός. Με το ίδιο το ηρωικό του ξίφος τον τρύπησαν με μανία. Η ώρα του μαρτυρίου και του θριάμβου είχε φθάσει. Το στεφάνι της αιωνιότητος αιωρείτο πάνω από το κεφάλι του. Το αγνό του αίμα, ζεστό, εκτινάχθηκε και πορφύρωσε το χώμα των Βουνένων. Τα μάτια του Νικολάου στράφηκαν προς τον Ουρανό. «Κύριέ μου»,ψέλλισε, «δέξαι τον δούλον Σου εις την βασιλείαν Σου».
Άφησε την τελευταία του πνοή, για να συγκαταριθμηθεί και αυτός στην χρυσή αλυσίδα των μαρτύρων της πίστεως μας. Ήτο 9 Μάιου του 902 μ.Χ.
Ο Όσιος Ακάκιος γεννήθηκε στα 1630 στο χωριό Γόλιτζα (σημερινό Άγιο Ακάκιο) του Νομού Καρδίτσας από ευσεβείς γονείς. Το κοσμικό όνομά του αγίου ήταν Αναστάσιος. Στά 23 του χρόνια ποθώντας τη μοναχική ζωή εγκαταλείπει τη γενέτειρά του και κείρεται μοναχός στην Ιερά Μονή αγίας Τριάδος Σουρβιάς που βρίσκεται στη Μακρινίτσα Πηλίου. Αργότερα, αναζητώντας περισσότερο την ησυχαστική ζωή, αναχωρεί από το κοινόβιο για το Άγιον Όρος. Κατόπιν περιπλανήσεων σε ησυχαστήρια της Καψάλας και των Ιερών Μονών Γρηγορίου και Διονυσίου, κατέληξε στα Καυσοκαλύβια, αρχικά στην περιοχή της Μεταμορφώσεως στα 1660 και αργότερα στα 1680 στην περιοχή της σημερινής Σκήτης.
Το Σπήλαιο, στο όποιο τον 14ο αι. είχε ασκηθεί ο άγιος Μάξιμος ο Καυσοκαλυβίτης, έμελλε να γίνει το μοναχικό του στάδιο για την κατάκτηση των αρετών. Κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, με μεγάλες δυσκολίες διαβιώσεως και με υπερβολική άσκηση, είλκυσε τη Χάρη του Θεού, που τον αντάμειψε με πολλές αρετές και χαρίσματα. Η διορατικότητα του Γέροντα Ακακίου γίνεται γνωστή τόσο στο Άγιον Όρος όσο κι έξω από αυτό. Πολλοί (ανάμεσα τους ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Χρύσανθος και ο Ρώσος περιηγητής Βασίλειος Μπάρσκι) είναι αυτοί που φθάνουν στο ασκηταριό του για να τον συμβουλευτούν. Και όλοι φεύγουν πνευματικά ενισχυμένοι τόσο από την αγία του ζωή όσο κι από τη διδασκαλία του.
Με τον καιρό, αρκετοί ασκητές μοναχοί, συγκεντρώθηκαν γύρω από τον όσιο Γέροντα Ακάκιο, δείχνοντας εμπιστοσύνη στις αγιοπνευματικές του εμπειρίες και κάνοντας υπακοή. Η οργάνωση της μοναστικής αυτής κοινότητας σε Σκήτη από τον άγιο Ακάκιο ανάγεται στα 1700. Ένα θαύμα που έκανε ο όσιος Γέροντας (έβγαλε άγιασμα στην άνυδρη γη των Καυσοκαλυβίων), έδωσε νέα ώθηση στην ακμή της Σκήτης, πουαφιερώθηκε από τον ιδρυτή της στην Αγία Τριάδα και έτσι σύντομα κτίζεται το πρώτο Κυριακό της Σκήτης.
Ο όσιος Ακάκιος, πλήρης ημερών παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο, που τόσο πολύ πόθησε από μικρό παιδί, σε ηλικία 100 ετών, την Κυριακή των Μυροφόρων στις 12 Απριλίου 1730.
Ή μνήμη του Οσίου τιμάται στις 12 Απριλίου. Στη γενέτειρά του, στο χωριό Άγιος Ακάκιος, η μνήμη του τιμάται την Πέμπτη της Διακαινησίμου με πανηγυρική Θεία Λειτουργία και λιτάνευση των ιερών του λειψάνων έως το Σπήλαιο που αποτέλεσε το πρώτο του ασκηταριό. Επίσης, στη Σκήτη των Καυσοκαλυβίων οι Μοναχοί τιμούν το άγιο Ακάκιο την Κυριακή των Μυροφόρων καθώς και την πρώτη Κυριακή κάθε Οκτωβρίου μαζί με τους υπόλοιπους 7 αγίους των Καυσοκαλυβίων.
Ακούστε το!
† Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
ΘΕΣΣΑΛΙΩΤΙΔΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΑΡΙΟΦΕΡΣΑΛΩΝ
Τ Ι Μ Ο Θ Ε Ο Σ
Καρδίτσα, Σεπτέμβριος 2014
Αγαπητά μου παιδιά,
Ἡ ἀνακοίνωση τῶν τελικῶν ἀποτελεσμάτων τῶν ἐξετάσεων γιὰ τὴν εἰσαγωγή σας στὰ Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικὰ καὶ Τεχνολογικὰ Ἱδρύματα τῆς χώρας μας σηματοδοτεῖ μία καινούργια ἀρχή, ἕνα νέο ξεκίνημα στὴ ζωή σας. Στὴν πραγματικότητα πρόκειται γιὰ ἕναν κύκλο ζωῆς, ὁ ὁποῖος κλείνει μέσα του ὅλες τις ἐλπίδες σας, τὶς μεγάλες προσδοκίες σας, τὰ πιὸ αἰσιόδοξα καὶ φιλόδοξα ὁράματά σας γιὰ τὸ πιὸ λαμπρό, ἐπιτυχημένο καὶ δημιουργικὸ μέλλον ποὺ πρόκειται νὰ ἔρθει.
Στὴν πορεία σας αὐτὴ περιδιαβαίνοντας τὸ ξεχωριστό, ἀπέραντο, τὸ γεμάτο εὐχάριστες ἐκπλήξεις καὶ μοναδικὲς συγκινήσεις μονοπάτι τῆς γνώσης, μὴ λησμονήσετε στιγμὴ τὴνΠηγὴ τῆς Σοφίας, τῆς Γνώσης καὶ τῆς μόνης Ἀληθείας ποὺ εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Εὐχή μου λοιπὸν εἶναι ὁ Θεὸς νὰ φωτίζει μὲ τὸ ἀνέσπερο φῶς Του ὄχι μόνον τὸ μονοπάτι τῆς γνώσης, ἀλλὰ καὶ τὸ δύσβατο μονοπάτι τῆς ζωῆς σας. Ἂς φωτίζει τὰ «ὅμματα τῆς διανοίας» σας, ἔτσι ὥστε νὰ κάνετε τὶς πιὸ σωστὲς καὶ κατάλληλες ἐπιλογὲς γιὰ ἐσᾶς.
Στὸ σημεῖο αὐτό, θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ μὲ πολλὴ εὐαισθησία στοὺς νέους καὶ νέες, οἱ ὁποῖοι δὲν κατάφεραν νὰ ὁλοκληρώσουν ἐπιτυχῶς τὴ δοκιμασία αὐτὴ καὶ πιθανῶς αἰσθάνονται πικρία καὶ ἀπογοήτευση, ἐπειδὴ δὲν δικαιώθηκαν οἱ ἐργώδεις κόποι τους καὶ οἱ θυσίες τους. Εὐχὴ καὶ προτροπή μου εἶναι νὰ φανοῦν πιὸ δυνατοί. Νὰ τὸ θεωρήσουν ὡς ἀφορμὴ γιὰ μία νέα προσπάθεια.Ἐπὶ πλέον, θέλω νὰ ξέρετε ὅτι ἡ ἀποτυχία ἔχει πρόσκαιρο χαρακτῆρα καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό, πρέπει νὰ θυμᾶστε ὅτι ὀφείλουμε νὰ ἐπικαιροποιοῦμε πάντα τοὺς ἐυγενεῖς στόχους μας καὶ νὰ ἀτενίζουμε μὲ αἰσιοδοξία τὸ μέλλον. Ὀφείλουμε νὰ ἀναζητοῦμε ποικίλους τρόπους προκειμένου, νὰ ἀξιοποιοῦμε τὰ τάλαντα ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεός. Εἴμαστε πολὺ μικροὶ γιὰ νὰ ἑρμηνεύουμε ἀνθρωπίνως μία ἐνδεχόμενη ἀποτυχία ἢ κακοτοπιά, ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν γνωρίζουμε τὶς βουλὲς τοῦ Κυρίου μας γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς.
Ὅ ἅγιος Τριαδικὸς Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ καὶ νὰ σᾶς ἐνισχύει. Ἡ πόρτα τῆς καρδιᾶς μου καὶ τοῦ Ἐπισκοπείου θὰ εἶναι πάντα ἀνοιχτὴ γιὰ ὅλους σας. Σᾶς παρακαλῶ λοιπὸν τὴν Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2014 καὶ ὥρα 6:00΄ μ.μ., νὰ ἔχουμε μία πρώτη συνάντηση καὶ γνωριμία στὰ Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως (ὁδὸς Μητροπολίτου Ἰεζεκιὴλ 30).
Ὁ Μητροπολίτης σας
Βαγγέλης Σαμαράς
Ένα όμορφο άνοιγμα προς τη νεολαία της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων έκανε σήμερα το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Τιμόθεος ο οποίος συναντήθηκε με τους φοιτητές και φοιτήτριες της Μητροπόλεως για μια πρώτη επαφή και ανταλλαγή απόψεων πάνω σε θέματα και ζητήματα που απασχολούν τη νεολαία.
Η πρώτη αυτή συνάντηση έγινε στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Γραφείου Νεότητας της Ιεράς Μητροπόλεως.
Στόχος της συνάντησης αυτής, όπως επί λέξη ανέφερε ο κ. Τιμόθεος, είναι να υπάρξει μεγαλύτερη επικοινωνία της τοπικής Εκκλησίας και της νεολαίας «για να μάθουμε πράγματα για εσάς τους νέους, αλλά και εσείς να μάθετε πράγματα για εμάς τους κληρικούς και εμείς να γίνουμε καλύτεροι ώστε να μην είμαστε παλιομοδίτες αλλά και εσείς να ωφεληθείτε από την Εκκλησία».
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρ. Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Κύριλλος, ο Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Αρχιμανδρίτης π. Αμφιλόχιος Παπανδρέου, ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος Πρωτοπρ. π. Δημήτριος Θεοδωρόπουλος, ο υπεύθυνος του Γραφείου Νεότητας π. Παναγιώτης Καλλιώρας και άλλοι κληρικοί.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
